27 เม.ย.50 นายสุเทพย์  เซียสกุล นายกเทศมนตรีเมืองมุกดาหาร นำส่วนราชการ พ่อค้า ประชาชนพิธีเซ่นไหว้  และบวงสรวง ศาลเจ้าแม่สองนางพี่น้อง

             ประวัติความเป็นมา มีเรื่องเล่าขานกันมานานว่า ราวปี พ.ศ.1896 เจ้าฟ้างุ้ม แห่งเมืองล้านช้าง เป็นบุตรเขยกษัตริย์เมือง อินทะปัด ได้พาลูกหลาน อพยพ ตามลำน้ำโขง ผ่านเมืองหนองคาย เมืองนครพนม จนถึงเขตเมืองมุกดาหาร แล้วเกิดเรือล่มที่บริเวณปากห้วยมุก ธิดาสาวทั้งสองคน ซึ่งมีพระนามว่า พระนางพิมพา กับ พระนางลมพามา สิ้นชีพพิตักษัย จนกระทั่งปี พ .ศ. 2313 เจ้ากินรี ได้มาสร้างเมืองมุกดาหารพร้อมกับได้สร้างโบสถ์วัดศรีมงคลใต้ขึ้น  และในขณะก่อสร้างได้พบพระเมาลีพระพุทธรูปเหล็ก จมอยู่ใต้พื้นดิน (บริเวณศาลเจ้าแม่สองนางพี่น้องในปัจจุบัน ) จึงขุดไปประดิษฐาน ณ โบสถ์วัดศรีมงคลใต้ แต่พอรุ่งขึ้น พระพุทธรูปเหล็กองค์นั้น ก็กลับมาประดิษฐานอยู่ที่เดิม  ที่พบในครั้งแรกอีก ชาวบ้านจึงพากันเรียกว่า " พระหลุบเหล็ก" ประกอบกับบริเวณดังกล่าว ทุกวันขึ้น 11 ค่ำ เดือน 6   จะมีเสียงร่ำไห้ของ ผู้หญิงสองคน ซึ่งชาวบ้านเชื่อว่าเป็นเสียงของพระนางพิมพา กับ พระนาง ลมพามา    และได้แสดงอภินิหารให้ปรากฏอยู่เนือง ๆ เจ้ากินรีเจ้าเมือง มุกดาหาร ได้สืบทราบประวัติแห่งความเป็นมา  จึงตั้งศาลขึ้น ณ ที่แห่งนั้น เพื่อให้วิญญาณได้สิงสถิต  เมื่อ พ. ศ. 2315 และได้ขนานนามว่า "หอเจ้า แม่สองนางพี่น้อง" อันเป็นที่เคารพสักการะของชาวเมืองมุกดาหาร โดยทั่วกัน โดยถือเอาเดือนพฤษภาคมของทุกปี  เป็นเดือนที่ทำพิธีเซ่นไหว้  และบวงสรวง ศาลเจ้าแม่สองนางพี่น้องตั้งแต่นั้นมาจนถึงทุกวันนี้   ( โดยการขนานนามว่า ศาลเจ้าแม่สองนางพี่น้อง ได้ใช้เรียกกันมาในระยะหลัง )
 

นายสุเทพย์ เซียสกุล นายกเทศมนตรีเมืองมุกดาหาร และคุณนาย